Kanseroloji

ArkadaÅŸlar !
mide ca denen dert bana acı tecrübelere neden oldu.187 gün tıp fak. kapılarında servislerinde kemoterapi ünitelerinde kan ünitelerinde beklemek evrak işlemleri ve tedavi işlemleriyle uğraştım ve bunun nedemek olduğunu bu sitedeki herkez biliyordur.
benim hastam 78 yaşında ve IV. evrede iken hastalığını öğrendik.yani geç kalınmıştı ve tedavi amacı palyatif ( ölümü ve ağrıyı yavaşlatma ) şeklinde idi.endoskopi+biopsi sonucunu patalojiden aldığımda adenokarsium mide yazısını görünce hastam zaten resmen ölmüştü. ancak fiziksel olarak çekeceği dertler henüz bitmemişti.bunun farkındaydım. 5 kür kemoterapi seansı planlandı.sadece rahat ölmesi için.
bunun ne acı verici bir his olduğunu çok iyi biliyorum.göz yaşlarımı bu evrakları elimde taşırken saklardım ve hastam eğilip gözüme yüzüme bakmaya çalışırdı neden ağlıyorum diye.kendisi bilmiyordu kanser olduğunu.
ilk kürü alınca eve geldiğimizde diğer 21 gün sonra alacağımız küre kadar resmen felçli bir şekilde yattı.ben daha ilk kürde ölebileceğini düşündüm.kemoterapi çok kötü bir şey.ikinci kür hiç etki yapmadı hatta 2 kilo aldı hastam.40 günde iki kür görmüştük ve sanki iyileşme var gibiydi.performansımız iyiydi.hastalığa iyi tolore olmuştuk.
benim bu hastalığa dair ikinci refakatçiliğimdi ve tecrübem olduğu için işlemler ve kanserle mücadelemiz iyi gidiyordu.doktorlar bile bunu farketmişti.3.kürde hastam mide kanaması geçirdi.37 gün normal hastanede kaldık.sonra kemorterapiye dav edemedik.tehlikeli gördü doktorlar ve ara verdik.hastam 3 kez daha mide kanaması geçirdi.ve artık hastaneden çıkamaz olduk.183.günde artık yeme ve içme kesildi ve hastaneden doktor bizi taburcu etti.çünkü yapılacak birşey kalamıştı.3 gün evde hastamın çektiği acıları gördüm ve şunu anladım.eğer bir insan mide ca ise ona tanrıdan başka kimse yardım edemez.
187.gününde hastam vefat etti. 22 haziran 2008 pazar saat 12:40 da.evet 187 günlük savaşımızı kaybetmiştik.187 gün boyunca beraber yemek yedik beraber acı çektik beraber uyuduk uyandık ve beraber tıp fakültelerinde çile çektik ve üzerine toprağını ellerimle atarken nekadar acı çektiğimi nasıl bir ızdıraba boğulduğumu ve hala hergün odamın bi köşesindeki o evrakalrı fişleri röntgen film sonuçlarını resimlerimiziz videolarımızı izlerken içimdeki burukluğun nasıl bişey olduğunu taif edemem.
sonuç olarak şunu anladım ki hayat koca bir yalanmış.eğer bir sorunuz veya ayrdımcı olabileceğim birşey varsa herkezin yadrdımına bu hastalıkla ilgili koşmaya hazırım.rommel-korps@hotmail.com herkeze acil şifalar

Ãœnal

Admin: Allah Rahmet Eylesin..